TBA

plattegrond
Terug Mebest publicaties

Station Delft: Naadloos aangesloten op de ambitie (deel I)

Mebest - Station Delft\Een nieuw station voor Delft. Dat moest wel iets bijzonders worden. Wanneer je zoveel grote  architecten hebt afgeleverd dan ben je dat immers  wel aan je stand verplicht. De verwachting is volledig waargemaakt. Het ondergrondse station dat Benthem Crouwel Architekten ontwierp, is stijlvol, rustig, vriendelijk en groots met een menselijke maat. De terrazzovloeren van Duracryl spelen daar een belangrijke rol in.

Dan maar de diepte in
Toen hij halverwege de 19e eeuw werd aangelegd, liep de spoorlijn nog netjes langs de rand van Delft. Met de groei van de stad groeide het spoor echter uit tot een barrière. Halverwege de jaren zestig werd daarom een verhoogd tracé gebouwd. Dé oplossing was het niet echt want doordat de ruimte onder het viaduct als parkeerplaats werd gebruikt, ontstond er een nieuw obstakel. Daarnaast leverde het verhoogde spoor aardig wat geluidsoverlast op. Met de aanleg van een spoortunnel, de sloop van het spoorviaduct en de herinrichting van het spoorgebied hoopt Delft die problemen voorgoed te begraven. Onderdeel van die herinrichting is de bouw van een nieuw station annex stadskantoor. Het bouwwerk telt drie verdiepingen met kantoorruimte voor onder meer de gemeente Delft. De begane grond is bestemd voor de publieksbalie van de gemeente en de stationshal. Het feitelijke station met de perrons is ondergronds te vinden, net als de fietsenstalling.



Twee architecten
Het station is eind februari in gebruik genomen toen de eerste trein ondergronds ging rijden. Aan het kantoorgedeelte wordt nog volop gewerkt, naar verwachting wordt eind 2015 het eerste deel in  gebruik genomen. Het gebouw met de twee zo verschillende functies is het product van twee verschillende architectenbureau’s. Het Delftse Mecanoo architecten dacht het stadskantoor en de stationshal uit; het ondergrondse station en fietsenstalling komen van de tekentafels van Benthem Crouwel Architekten. Het Amsterdamse architectenbureau heeft er een station met allure van gemaakt. Dat begint met een ruime mezzanine waar je vanuit de stationshal via trappen, roltrappen of een lift op terecht komt. De tussenvloer ligt op gelijke hoogte met de ondergrondse fietsenstalling die er met een glazen tussenwand van gescheiden is. Twee draaideuren geven vanaf de mezzanine toegang tot de ruimte die plek biedt aan 5.000 fietsen. Het eilandperron, met aan beide kanten een spoor, ligt een niveau lager. Twee looptrappen en twee roltrappen en een lift vormen de verbinding.

Hoog ambitieniveau
Zowel de treden van de trap als de vloeren van de mezzanine en het eilandperron zijn uitgevoerd in terrazzo. Dat is ongebruikelijk, zeker voor het perron. De op- en uitstapplekken worden normaal gesproken bestraat met stoeptegels. “Een ondergronds station is iets anders dan een buitenstation”, zegt Daniël Jongtien van Benthem Crouwel daarover. “Bij een binnenruimte ligt het ambitieniveau hoger. Er worden dan andere eisen gesteld aan de kwaliteit van het interieur, dat moet hoogwaardig zijn.” Hij heeft het onder meer over de visuele kwaliteit. Het perron van station Delft is 340 meter lang. Op zo’n lengte zouden tegels een enorme hoeveelheid voegen opleveren. De architect wilde juist een rustig beeld; een monolitische vloer dus. Daarnaast was er nog een praktisch aspect om voor zo’n vloer te kiezen. “Er zit een kromming in de tunnel en dus ook in het perron”, legt Daniël Jongtien uit. “Met tegels werken wordt dan erg ingewikkeld. Die zijn immers rechthoekig. Je zou dan een onregelmatig beeld in de voegen krijgen. Of je zou de tegels op maat moeten maken zodat ze de kromming kunnen volgen. Met een naadloze vloer heb je die problemen niet.”

Modern klassiek
De terrazzovloeren zijn aangebracht door Duracryl uit Capelle aan den IJssel. Het bedrijf is onder meer bekend vanwege zijn kunststof terrazzovloer Durabella, maar de vloeren in Delft zijn cementgebonden.”Durabella Classic noemen we hem”, zegt directeur Jeroen van den Berg. Afgaand op de naam zou je denken aan een klassieke vloer, gesmeerd met aardvochtige cement. Maar dat is wat ze in Delft nou net niet wilden. Er zit een maximum aan de afmeting van de vloervelden die je met traditionele terrazzo kunt maken dus je moet dilateren. Daarnaast heb je grote kans op krimpeffecten zoals haarscheurtjes. “Wij werken met een speciale cementbinding die dat soort problemen niet heeft”, zegt Jeroen van den Berg. “Dilateren is niet nodig zodat je kunt er grote naadloze oppervlakken mee maken. En als het droog is, dan is het ook écht droog; last van krimpscheuren heb je dus niet.”

Het belang van variatie
Net als bij traditioneel terrazzo zijn er brokjes marmer aan het cement toegevoegd. Het is een combinatie van Carrara wit, Sienna geel en Nero Ebano zwart, alledrie in verschillende korrelmaten. Het cement zelf is lichtgrijs. Het klinkt misschien als een drukke combinatie maar volgens Jeroen van den Berg is het precies wat er nodig was voor de grote vloeren in Delft. “Met steentjes in verschillende kleuren en maten geef je diepte aan de vloer. Ook als je verder kijkt zie je nog dessin. Met een minder gevarieerde samenstelling heb je dat niet. Dan lijkt het al snel een effen vloer en die houdt de aandacht niet vast.” Volgens de man van Duracryl zit er nog een voordeel aan de gekozen combinatie. “Het geeft een verhullend effect, je ziet er niet veel op.” Voor een station dat zoveel reizigers te verwerken krijgt als Delft, is dat niet onbelangrijk.

Lees verder in deel II van Station Delft: Naadloos aangesloten op de ambitie.

Dit artikel is ook gepubliceerd in Mebest nr. 2 van 2015

Meer Mebest

nee, bedankt
Download TBA App!Download de TBA App
beschikbaar voor
MOBIEL en TABLET
Play Store  of  Apple Store