TBA

plattegrond
Terug Mebest publicaties

Station Delft: Naadloos aangesloten op de ambitie (deel II)

Mebest - Station Delft\Een nieuw station voor Delft. Dat moest wel iets bijzonders worden. Wanneer je zoveel grote  architecten hebt afgeleverd dan ben je dat immers  wel aan je stand verplicht. De verwachting is volledig waargemaakt. Het ondergrondse station dat Benthem Crouwel Architekten ontwierp, is stijlvol, rustig, vriendelijk en groots met een menselijke maat. De terrazzovloeren van Duracryl spelen daar een belangrijke rol in. 

Heeft u deel I van Station Delft: Naadloos aangesloten op de ambitie al gelezen?



Döner-proof
Al valt vuil niet erg op, ook een gemêleerde vloer moet regelmatig worden schoongemaakt. Zoals vaker in publieke ruimtes was het ook in Delft lastig om een goede balans te vinden tussen reinigbaarheid en veiligheid. Om een vloer makkelijk reinigbaar te maken moet het oppervlak eigenlijk zo min mogelijk weerstand hebben. ProRail stelt echter strenge eisen aan de slipvastheid van vloeren in stations; ze mogen niet te glad zijn. Het is even zoeken geweest voor Duracryl naar de juiste balans tussen die twee. “We hebben een jaar lang proefstukken in het oude station gelegd; twee stelconplaten met terrazzo erop”, aldus Jeroen van den Berg. “Ze lagen voor de Döner Company, dus dat heeft wel een goed beeld opgeleverd en een resultaat waar ProRail mee akkoord ging.” Een impregneer en een was op lijnoliebasis moeten er voor zorgen dat zaken als gemorste koffie niet in het minerale product trekken maar gemakkelijk te verwijderen zijn.



Hellend vlak
De nabehandeling zorgt er ook voor dat de vloer zijn glans houdt. Door die glans worden de lichtlijnen in het plafond van het perron weerspiegeld in de lichte vloer. Dat geeft een prettige helderheid in de ondergrondse ruimte. Wel zijn de reflecties van de lichtlijnen minder strak dan de lichtlijnen zelf. Daardoor lijkt het net alsof de vloer op sommige plekken niet vlak is. “Dat is onvermijdelijk”, zegt Jeroen van den Berg. “De 20 mm dikke terrazzotoplaag is geslepen dus er zitten inderdaad wat oneffenheden in. Die zijn minimaal; je voelt ze niet en je ziet ze ook niet. Door de weerspiegeling lijkt het echter anders.” Wat ook niet helpt is dat de terrazzovloer de ondergrond volgt, en die ligt enigszins schuin. Ook dat is onvermijdelijk. Vanwege de kromming in tunnel ligt het spoor enigszins verkant. Hetzelfde geldt voor het perron, om de in- en uitstaphoogtes overal gelijk te houden.

Praktische oplossing
Zoals op elk perron moesten ook in Delft geleidestroken komen. De stroken lopen parallel aan de  spoorbaan op een afstand van minstens vier stoeptegels van de perronrand. Ze bestaan uit tegels met een ribbelstructuur, zodat blinden en slechtzienden kunnen voelen waar het perron ophoudt. Duracryl moest de stroken in de terrazzovloer opnemen. Op de plek waar ze moesten komen, is een glijfolie op de uitvlaklaag gelegd. Zo kwam de terrazzovloer daar los te liggen. Hij hoefde  alleen maar ingezaagd te worden om de losse delen eruit te kunnen tillen en de structuurtegels erin te leggen. Jeroen van de Berg over die methode: ”Het lijkt omslachtig maar het is minder werk dan twee hoeklijnen stellen en daar tegenaan werken. Daarnaast heb je er op deze manier nooit last van dat de vloer aan de ene kant van de geleidestrook hoger ligt dan aan de andere kant.”

Terrazzokleedjes
Geen strips dus bij de geleidestrook, maar toch wel op een aantal andere plekken. Zo zijn er verschillende zitjes gemaakt, met banken van hout en poefjes van beton. Die staan in donkerder vlakken terrazzo met messing strips eromheen. Die kleedjes, zoals architect Daniël Jongtien ze noemt, zijn gemaakt voordat de rest van de terrazzovloer werd aangebracht. Daar waren wel strips voor nodig uiteraard. Ook lopen er om de circa tien meter messing strips over de breedte van het perron. Vanuit technisch oogpunt waren ze niet nodig, maar voor de terrazzowerkers waren ze wel handig. “Je moet toch ergens stoppen als je dagproducties maakt”, zegt Jeroen van den Berg.

Puur gevoel
Dat Duracryl toch strips moest aanbrengen, had alles te maken met het gevoel dat de architect wilde creëren. “Bij een ondergronds station moet je voorkomen dat het een krappe ruimte wordt waarin mensen zich opgesloten gaan voelen”, zegt Daniël Jongtien. Dat is opgelost door er onder meer voor te zorgen dat er voldoende daglicht binnenkomt. Daarnaast is de ondergrondse ruimte lang en hoog. Het perron zelf is tamelijk leeg gehouden, op de zitjes, de trappen, de liftschacht en enkele brandkranen na staat er niet veel. Dat maakt het overzichtelijk en geeft een gevoel van veiligheid. 340 meter perron is echter wel lang. “Vandaar die strips”, zegt Daniël Jongtien. “Ze geven een schaalgevoel.”

Station Delft
Opdrachtgever: Spoorzone Delft (Prorail en gemeente Delft)
Architect: Benhem Crouwel Architekten, Amsterdam
Aannemer: Strukton Worksphere, Capelle aan den IJssel
Vloeren: Duracryl, Capelle aan den IJssel

Dit artikel is ook gepubliceerd in  Mebest nr. 2 van 2015


 

Meer Mebest

nee, bedankt
Download TBA App!Download de TBA App
beschikbaar voor
MOBIEL en TABLET
Play Store  of  Apple Store